Taking too long? Close loading screen.

Jungle Land Panama

Soms heb je van die reizen die je in de gelegenheid stellen wat leuks en bijzonders te ondernemen met de crew. Zo behoort deze trip naar Panama ook weer tot een topreis waarvan de herinneringen je altijd zullen bijblijven. Na een lange en drukke vlucht was het even afblazen met een biertje aan de bar van het hotel om vervolgens een goede en welverdiende nachtrust te genieten. Het tijdverschil van 7 uur in de min zorgt ervoor dat je automatisch voor dag en dauw weer wakker bent. Om vier uur zit je weer rechtop in bed en is het wachten tot je mag aanschuiven aan het ontbijt. De laatste spulletjes pakken en dan zijn we klaar voor de avontuurlijke trip naar het Panamese regenwoud.

Half 9 werden we opgehaald en naar het Gamboa Public Dock gebracht, zo’n kleine drie kwartier rijden van Panama-Stad, waar Carl (de eigenaar van Jungle Land Panama) ons opwachtte met de boot. Een bijzonder portret met een net zo’n bijzonder gevoel voor humor, vaak onpeilbaar in wat je nou serieus moet nemen, maar met een zeer uitgebreide kennis van het regenwoud met zijn flora en fauna. Na een korte vaart over het zo ‘drukke’ Panamakanaal, voeren we af naar de zijtakken van deze rivier en begaf je je in een oase van schoonheid. Onderweg meerden we aan langs de kant van groen, waar verschillende kleine aapjes uit de bomen schoten om bij ons pinda’s en bananen te confisceren. Al varende door het regenwoud werden we soms opgeschrikt door een enorm gebrul alsof King Kong himself ons in de gaten had, maar opzij kijkend bleek het enorme geluid uit maar een respectievelijk klein apensoort te komen. Onze tocht vervolgde tot we uiteindelijk bij onze floating lodge arriveerde.

De lodge kan zo’n vijftig mensen onderdak bieden mocht dat nodig zijn, wij waren die nacht de enigen die bleven slapen. De kamers zijn ingericht met twee tot drie bedden, met daarboven nog een aantal bedden die middels kettingen naar beneden konden worden gelaten, zodat er een soort van stapelbed ontstond. Alle kamers waren voorzien van een eigen badkamer met douche en mocht je gebruik moeten maken van het toilet dan verborg je je boodschap onder een paar handen zaagsel en schors. Elke kamer had ook een veranda met hangmat en uiteraard een prachtig uitzicht. De kamers werden verdeeld en intussen werd de lunch klaargemaakt. Aan ons hoe je de dag verder wilde invullen, mogelijkheden te over. Zo kan je kajakken, suppen, zwemmen (ja, er zitten krokodillen), vissen of hiken. En wil je alleen met een drankje in één van de hangmatten hangen is het ook goed. Niets moet, maar er was wel een strak schema wilde je van alles doen.

Na alle activiteiten werd het eten geserveerd, keuze uit kip, rund of zalm met aardappels, rijst of pasta. Perfect geregeld, alles met een groot assortiment aan dranken. Er was niet veel tijd om uit te buiken, want even nadat de schemer inviel lag de boot alweer voor ons klaar voor een zgn. nightsafari. In het pikkedonker het water op onder een fantastische sterrenhemel, op zoek naar ‘oogjes’ die oplichtten wanneer we een lantaarn op ze richtten. Alle oerwoudgeluiden dringen nog meer door in het donker. Eenmaal terug hebben we nog een drankje gedaan onder de sterrenhemel en vloerden we moe en voldaan in bed.

Vroeg op, want er stond nog een activiteit op de agenda. Rond een uur of vijf opende ik mijn ogen en ben ik naar het dak gelopen om de zonsopkomst te aanschouwen. Zo vlak voor de zon opkomt is het een gebrul van apen van de ene kant van het woud naar het andere.  Eenmaal licht viel de stilte.

Half zeven vertrokken we met de boot om even verderop de jungle te voet verder te ontdekken. Alle zintuigen gespitst op geluiden, obstakels, slangen, spinnen, dorens etc. Niet veel later hoorden we de apen boven ons praten alsof ze het over ons hadden. Een in eerste instantie mooie wandeling, maar na twee uur hiken rammelde onze magen en maakten minstens zoveel herrie als het gebrul van de apen. Blij weer terug bij de boot te zijn werden we terug gebracht naar de lodge waar meteen het ontbijt werd geserveerd. Nog een klein half uur om alle vuile was in een tas te proppen en toen werden we weer afgezet bij waar Carl ons de dag ervoor had opgehaald. Nog een busritje naar het hotel waar we tegen elven aankwamen. Nog net een paar uurtjes de tijd om wat slaap te vatten voor onze terugvlucht naar huis.

MH17 MONUMENT

Juli 2018: Inmiddels is het vier jaar geleden dat zich de ramp met vlucht MH17 van Amsterdam naar Kuala Lumpur voltrok.
Het staat ons allemaal nog vers in het geheugen en veel landgenoten hebben iemand of zelfs meerdere personen uit hun familie of directe omgeving verloren. Een zwarte dag die we moeten blijven herdenken.

Om stil te staan bij alle slachtoffers en uit eerbetoon aan alle nabestaanden ben ik de afgelopen maand twee maal afgereisd naar het monument in Vijfhuizen om een serie foto’s te maken. De eerste keer koos ik bewust voor een wat bewolkte dag omdat ik het bij het monument vind passen en ik geen hoge contrasten wilde door de zon. Ik ben een tweede maal teruggegaan omdat ik het monument ook graag bij avond wilde fotograferen en omdat rond 17 juli de zonnebloemen in bloei zouden staan.

Het Nationaal Monument MH17 heeft de vorm van een groen lint, de Green Ribbon. In dit lint, ontworpen door Robbert de Koning, naar een idee van Arold Jansen, zijn 298 bomen geplant, voor elk slachtoffer één boom. Deze bomen zijn geplant door nabestaanden en staan symbool voor het leven dat zich telkens vernieuwt. Zo vormen ze een blijvende herinnering. Bij iedere boom staat de naam, leeftijd en nationaliteit van het slachtoffer. Er is gekozen voor tien verschillende boomsoorten. Ieder reisgezelschap heeft eenzelfde soort boom, naast elkaar geplant zodat ze ook als groep herkenbaar blijven. Er is één extra soort, de linde, voor de vijftien bemanningsleden.

Bomen verbeelden hoop, geloof en verbondenheid.

Ook de symboliek achter het gedenkteken, ontworpen door Ronald A. Westerhuis is heel bijzonder. Het gedenkteken is geplaatst in het amfitheater dat zich in het hart van het bogenlint bevindt. Het gedenkteken bestaat uit een wand van corten staal. Daarvoor is een roestvrijstalen sculptuur geplaatst in de vorm van een iris, met als pupil een hoogglans gepolijst, spiegelend vlak. In dit vlak zijn de namen van de slachtoffers gegraveerd, wat staat voor herinnering. De roest en de vergankelijkheid van het corten staal staan voor het verdriet. Als het gepolijste vlak het licht spiegelt in de achterwand, verlicht de herinnering het verdriet.

Bekijk je het gedenkteken vanuit de lucht, dan heeft het gedenkteken de vorm van een oog dat het luchtruim in kijkt; de connectie tussen slachtoffers en de nabestaanden. ’s Avonds wordt het gedenkteken verlicht door diverse spots en een lichtbundel die in de richting schijnt van vlucht MH17 van Amsterdam naar Kuala Lumpur.

Het bogenlint wordt omringd door een krans van duizenden zonnebloemen die rond 17 juli in bloei staan. De zonnebloemen herinneren aan de velden in Oekraïne, waar brokstukken van het vliegtuig neerkwamen.

Bron: MonumentMH17

Op mij persoonlijk heeft deze ramp veel impact gehad. Ik ben zelf dan geen dierbaren verloren, maar door mijn beroep als steward komt het tergend dichtbij. Ook wij vliegen dagelijks dezelfde route. Zo ook die dag en het idee dat je thuis verlaat om aan het werk te gaan, afscheid neemt  met de woorden ‘tot volgende week’ en vervolgens niet meer terugkeert is onvoorstelbaar. Het zien van beelden van destijds, maar ook het betreden van de plek waar het MH17 monument geplaatst is, roepen de nodige emoties bij me op.

Laten we stilstaan bij deze gruwelijke gebeurtenis en hopen dat dit soort aanslagen tot het verleden blijven. Ik wens alle nabestaanden vooral vandaag veel sterkte toe.

Tyne Bridge – Newcastle

De Tyne Bridge aan de rivier de ‘Tyne’ in Newcastle is een van de bruggen die onder andere op mijn lijstje stond om eens te fotograferen. Gelukkig biedt mijn werk mij de gelegenheid veel van de wereld te kunnen zien en hoe kort mijn verblijf vaak ook is, ik probeer als het kan altijd even de betreffende stad in te gaan voor wat foto’s. Mijn verblijf in Newcastle was kort, laat het 12 uur zijn geweest.

Halverwege de middag arriveerde ik in het hotel om deze weer in alle vroegte de volgende ochtend te verlaten. Het hotel lag redelijk buiten de stad en voor het gemak nam ik een taxi die mij in 20 minuten naar het centrum van Newcastle bracht. Het is altijd een beetje oriënteren als je in een  stad komt waar je niet eerder bent geweest, maar ik was in de buurt van de brug afgezet en kon hem niet veel verderop al zien. Bijna iedere grote stad heeft er wel een rivier door lopen en bruggen en water zijn vaak een dankbaar onderwerp bij (avond)fotografie. Meestal steken de mooi verlichtte bruggen kleurrijk af tegen de kobaltblauwe lucht tijdens het magische ‘blauwe uurtje’. Nu was het nog even licht en had ik tijd om even wat te verkennen en op zoek te gaan naar verschillende gezichtspunten vanuit waar ik wilde gaan fotograferen.

De foto is gemaakt met een Canon 6D en EF 24-105mm IS STM. 26mm, ISO 100/. f 11, 30 seconden.

De Tyne Bridge (1928) dient hier mooi als doorkijkje en ’s avonds wordt hij verlicht in paars en groen. Verderop zie je de Gateshead Millennium Bridge (2001), een kantelbrug voor voetgangers en fietsers die in de avond telkens van kleur verandert. Het gebouw rechts genaamd ‘Sage Gateshead’ is een muziek- en evenementengebouw en heeft een moderne architectuur. Samen met de moderne Millennium Bridge vormt het een mooi contrast tegen de oudere Tyne Bridge en samen een kleurrijk geheel.

Eenmaal mijn stek gevonden was het wachten tot het donker werd en de lichten ontstaken. Dat goed voorbereid van huis gaan en ervoor zorgen dat je de juiste spullen meeneemt van essentieel belang is, bewees deze avond maar eens. Omdat ik veel reis heb ik een tijdje met twee statieven gewerkt, waarbij ik het lichtere model mee nam met werk en de ander thuis gebruikte. Het verkeerde ‘quick release plaatje’ zat onder mijn camera geschroefd en dat betekende dat ik mijn camera niet op statief kon zetten.

Over het algemeen ben ik goed voorbereid, zijn mijn accu’s opgeladen, kijk ik mijn tas na of alles erin zit. Dit overkomt me dus nooit meer. Bovendien werk ik nu ook met een en hetzelfde statief. Zonder foto thuiskomen was voor mij geen optie en dus moest ik wat anders verzinnen. Een muurtje of iets anders dat stabiliteit kon bieden was niet aanwezig en dus besloot ik mijn statief in zo’n positie neer te zetten, dat de camera met het te kleine quick release plaatje nét bleef hangen aan het randje van het statief waarin je het plaatje normaal bevestigd. Met het risico dat mijn camera zou kunnen vallen stelde ik de belichting in en gebruikte ik mijn afstandsbediening. Intussen ben ik op de grond gaan zitten om de camera eventueel op te kunnen vangen. Niet echt om aan te raden dus, maar wel gelukt! Check your gear dus voor je erop uit gaat! 😉

Volg je mij ook op Instagram?

Jamila Lodge – Welgevonden S.A.

Het gebeurt niet vaak, misschien zo’n een à twee keer per jaar…reservedienst. Voor een blok van twee weken word je op de reservebank geplaatst en is het afwachten voor welke vlucht je je op Schiphol mag melden. Het brengt meestal de nodige onzekerheid en spanning met zich mee, zo kan het zomaar zijn dat je je binnen een uur op de luchthaven moet melden en ben je onzeker over hoe lang je van huis zult zijn. Twee stapeltjes kleding liggen klaar  om op het laatste moment de koffer te vullen. Truien, vesten en een winterjas voor het geval het een koude bestemming gaat worden en aan de andere kant  wat t-shirtjes, korte broeken en een zwembroek mocht het een vlucht richting warmere oorden gaan worden. Meestal word je de eerste dag al uit je “lijden” verlost en weet je waar je aan toe bent. Voor mij was dag drie bijna verstreken toen ik gebeld werd. Ik mocht me de volgende ochtend melden voor een Johannesburg, wat een heerlijke verrassing.

Het verblijf aldaar zou ook nog eens een dag langer zijn dan de gebruikelijke omloop die we kennen, dus rook ik een mogelijkheid tot een eventuele safari. Op Schiphol aangekomen bleken veel van mijn collega’s al plannen te hebben gesmeed en gelukkig kon ik me bij enkelen van hen voegen om het idee waar te maken. Mijn laatste safari was begin deze eeuw bij Entabeni Game Reserve.

Dit keer was de keus gevallen op 5* Jamila Lodge, één van een aantal private Game Reserves dat het 37.000 ha grote gebied “Welgevonden” rijk is. Om 9 uur in de ochtend werden wij met zijn vijven opgehaald van ons crewhotel in Johannesburg om na ongeveer drie en een half uur bij Jamila Lodge aan te komen. Daar troffen we een warme ontvangst met een hot towel en welkomstdrankje en werden we naar onze lodges begeleid.

Dit vijf sterren Game Reserve telt  een vijftal lodges, waarvan een familyhouse. Alle lodges zijn luxe ingericht. Naast een goed bed zijn alle lodges voorzien van een badkamer met ligbad, een buitendouche, toilet en keukentje met koelkast. Om het af te maken  vind je op de veranda twee relaxte stoelen en een jacuzzi. Wifi in en om de lodges. Het personeel is professioneel en vriendelijk, iedereen heeft zichtbaar plezier in wat ze doen.

Een ieder die wel eens een safari gedaan heeft begrijpt me als ik zeg dat iedereen dit ooit in zijn leven eens gedaan moet hebben. Het is zo iets bijzonders dat het niet in woorden uit te drukken is. De schoonheid van het  landschap, de geuren, het wild, de gehele sfeer is zo uniek, geen enkele drive is dan ook hetzelfde. Na even acclimatiseren en genieten van alle luxe die de lodge te bieden heeft, werd ons een lunch aangeboden. Tegen een uur of vier begon onze eerste drive. Solomon, onze ranger wist met veel enthousiasme zijn uitgebreide kennis over het gebied en de dieren aan ons over te brengen. Aan zebra’s en giraffen geen gebrek. Moeilijker werd het om de leeuwen en de cheetah te vinden.

Het gebied is zeer bebost, waardoor veel dieren zich moeilijk lieten zien en fotograferen. Dat laatste was best een uitdaging. Ik ben beperkt in wat ik als bagage mee neem aan boord van het vliegtuig, dus besloot ik thuis voor vertrek mijn groothoeklenzen uit de tas te halen en te verruilen door een 150-600mm lens. Achteraf niet de beste keuze. De dieren bevonden zich vaak zo dicht bij onze Landcruiser dat het me moeite kostte ze er helemaal op te krijgen. Daarbij is de lens erg zwaar en zonder monopod eigenlijk onhandelbaar, zeker als je handmatig zou willen scherpstellen. Het is lastig focussen op een dier dat zich achter takken en struiken schuil houdt. Lessen voor een volgende keer denk ik dan maar. Ik heb dan ook regelmatig mijn iPhone uit mijn tas getrokken om alsnog een foto te maken.

Van de Big 5 hebben we er dit keer drie gezien; de leeuw, de neushoorn en de olifant. De luipaard en de buffel hebben we nog eens tegoed. Verder veel baboons, zebra’s, giraffen, gnoes, kudus en impalas. En de nijlpaarden die zich overdag voornamelijk in het water begeven om zich te beschermen tegen de hete zon. De voetafdrukken en de verse poep die als een spoor op het pad werd achtergelaten, verklapten ons dat  de olifanten op niet al te grote afstand van ons te vinden zouden zijn. Hun geur werd steeds sterker tot we ineens oog in oog stonden met een kleintje dat samen met zijn moeder onverstoord van de struiken stond te eten. We sloten de eerste drive af met een zonsondergang op een idyllisch plekje onder het genot van een drankje en een hapje.

Terug bij de Lodge wachtte men ons weer op met een towel en een glaasje Amarula. De jacuzzi op de veranda van mijn lodge was verschoond en warm, de kamer keurig netjes. Anderhalf uur na terugkomst ongeveer werd het 3-gangen diner geserveerd bij het kampvuur. Wij hadden die dag en avond het reserve voor onszelf. Na het heerlijke eten was er nog even tijd om met een lekker glas wijn te chillen onder de sterrenhemel in de jacuzzi op de veranda, om niet veel later moe en voldaan ter bedde te gaan. Om zes uur de volgende ochtend stond de volgende drive gepland.

Ik hou van de vroege ochtend wanneer je de stilte nog kunt horen. Hoe magisch is het om de zon langzaam boven de horizon te zien verschijnen. Het is vochtig en er heerst een fris maar aardse ochtendgeur. Langzaam komt alles tot leven. Ook deze gamedrive hebben we weer veel dieren mogen zien, het is genieten. Halverwege even een stop voor koffie terwijl Salomon een lekke band verwisselt. Na ongeveer vier uur rijden door het prachtige gebied werd het tijd om terug te gaan. Er wachtte ons een uitgebreid ontbijt waar we ruim de tijd voor namen. Eind van de ochtend reed Salomon ons terug naar de gate, waar onze chauffeur  klaar stond om ons terug te rijden naar Johannesburg.

https://jamilalodge.co.za 

The Victoria Peak

The Victoria Peak

Hong Kong, een stad waar ruim 791.500 mensen wonen op een oppervlakte van 1104 km2, ofwel ruim 6.500 inwoners per km2. Een stad die enorm hoge torenflats kent om iedereen te kunnen huisvesten, maar waar gelukkig ook nog ruimte is voor wat groen. Ik vroeg me altijd af waarom zoveel Aziatische mensen hun voeten nooit optillen wanneer ze lopen, maar als ik door die stad loop snap ik het. Er is nou eenmaal geen ruimte om echte stappen te maken en vaak zit er niets anders op dan je met ministapjes al sloffend in de mensenstroom mee te laten bewegen.

Als hoogsensitief persoon zijn drukke steden best een uitdaging. Wanneer ik vanuit mijn hotelkamer op de 23e verdieping naar beneden kijk zakt de moed mij soms in de schoenen/sloffen. Toch wil ik er op uit, plaats me denkbeeldig in een cocoon, zet mijn gedachten op nul, neem de lift naar beneden en laat me meevoeren in de mensenstroom naar het dichtstbijzijnde metrostation. 

Om me heen gebeurt van alles. Een kakofonie aan opgedrongen en ongewenst geluid dringt zich op via megaphones en tromgeroffel en het overgrote deel van de mens schuifelt door de straat met hun blik enkel op hun telefoon gericht. Op zulke momenten zou ik wensen dat ik een vogel was, zodat ik het allemaal van bovenaf kon gadeslaan en niet hoefde deel te nemen aan dit chaotische circus.

Onderweg bedenk ik me. Eerder deze maand had ik ook het plan gevat naar The Victoria Peak te gaan en heb toen vijf kwartier in de rij gestaan voor een kaartje, om met de ‘toeristische’ Peaktram naar boven te komen. Voor mensen die Hong Kong hebben bezocht is The Victoria Peak bekend, voor hen die nooit in Hong Kong zijn geweest en misschien wel plannen hebben, is het bezoeken ervan een must. The Peak ligt op zo’n 550 meter hoog en boven op de berg biedt de Peak Tower vanaf een platform een bijna 360 gaden uitzicht over de stad. Ik bedacht me dus en koos ervoor nu even lange rijen voor The Peak Tram te vermijden en mezelf te verwennen door me met een taxi direct naar boven te laten vervoeren. Dat ik voor de terugreis alsnog geduldig moet wachten in een rij van drie kwartier voor zowel taxi, bus of tram om naar beneden te komen moet ik voor lief nemen. Je moet er wat voor over hebben wil je de stad van boven af fotograferen.                                

Deze keer kocht ik geen kaartje voor het platform/terrace. Het is daar verboden vanaf statief te fotograferen en aan een statief ontkom je nu eenmaal niet bij het maken van nachtopnamen. Veel beter nog kun je een van de uitgezette wandelroutes nemen. Er worden er een viertal aangeboden die je in maximaal een uur tijd rondleiden om de bergtop. Zeker de moeite waard. Het is er groen en geeft je stunning views over de stad, soms tussen de bomen door.

Wil je een zonsondergang fotograferen neem dan de Harlech Road, maar kom je voor het maken van nachtopnamen dan is het beter de andere kant op te gaan en de Hong Kong Trail  (Lugard Road) te volgen. Na een kwartiertje lopen al heb je een waanzinnig uitzicht over de stad en de haven. Deze spot is ook geweldig voor opnamen bij zonsopkomst, dus ik ‘moet’ nog een keertje terug ;-). Zorg dat je ruim op tijd bent om een goede plek in te nemen en je statief op te zetten, want je bent nu eenmaal niet de enige die foto’s wilt maken. 

Zowel de dagfoto als nachtfoto bestaan beiden uit drie staande opnamen die ik later op de computer heb samengevoegd tot een panorama. Belangrijk hierbij is dat je een stabiel statief hebt en dat je wanneer je de camera telkens een stukje naar rechts draait voor de volgende opname  je deze ongeveer 30% het vorige beeld laat overlappen. Zo kan Lightroom of Photoshop er gemakkelijk een panorama van creëren. Kies voor een vast diafragma om een gelijke scherptediepte te genereren en stel iedere opname opnieuw met de hand scherp. Het gemakkelijkst gaat dat via liveview, waar je kunt inzoomen en op een geschikt gedeelte van het beeld (iets met contrast) kunt scherpstellen. Meer tips over het maken van avondopnamen zal ik binnenkort belichten in een aparte blog.

Als sneeuw voor de zon

Wie kent het niet. Je hebt een stedentrip geboekt en je voorgenomen de bekendste landmarks op de foto te zetten. Eenmaal aangekomen op bestemming blijkt de kerk, het museum of wat voor gebouw het ook is dat de stad zo bijzonder maakt, in de steigers te staan. Jammerdebammer joh. Het zelfde gevoel van teleurstelling had ik een klein beetje het afgelopen weekend toen het ‘maatschappijontwrichtend’ sneeuwde in Nederland. Mijn locaties zorgvuldig uitgezocht, mijn camera, filters en opgeladen accu’s in de aanslag om af te reizen naar het ‘echte’ bos, liep uit op het veilig binnen bewerken van eerder gemaakte foto’s. Code rood afgegeven voor het hele land. Ik kijk naar buiten en vraag me af of deze waarschuwing misschien niet zwaar overdreven is en de twijfel om in de auto te stappen blijft knagen. Wanneer sneeuwt het nu echt in Nederland en in deze hoeveelheid? Hoe vaak kun je zulke mooie landschapsplaatjes maken? Al zou een stad als Amersfoort of Amsterdam het ook erg goed doen in de sneeuw. Toen ik later in de middag de enorme hoeveelheid sneeuw naar beneden zag komen begreep ik de impact en was ‘blij’ niet op de weg te zitten. Dan maar de wandelschoenen aan en dicht in de buurt blijven, al is het niet hetzelfde als dat je voor ogen had.

Het weekend voorbij, de neerslag gestopt. Maandagochtend bleef zo goed als droog. Als mosterd na de maaltijd stapte ik in de auto om te kijken of er in de omgeving nog wat winterplaatjes te schieten viel. Ik had mijn zinnen gezet op Kasteel Groeneveld in Baarn, een mooi paleisje waar ik vroeger menig bruidsfoto’s maakte en dat temidden van alle  grote oude bomen prachtig zou uitkomen in de witte sneeuw of wat er van over was. Onderweg naar Baarn zag ik de zon door de wolken prikken en zijn stralen de windmolens, die ons polderlandschap zo typeren, op bijzondere wijze belichten.. Zo’n moment waarop je de kans op een mooi foto aan je voorbij ziet gaan. Je kunt nu eenmaal niet midden op de snelweg stoppen om te fotograferen. Zo zie ik altijd de mooiste plaatjes vanuit de auto en vaak vanuit mijn achteruitkijkspiegel  😉 Aangekomen bij Kasteel Groeneveld stond deze niet in de steigers, maar had er het weekend een brocante fair plaats gevonden. Rondom het hele gebouw waren tenten opgesteld die het maken van een foto die al op mijn netvlies stond, in de weg zaten. Gemiste kans. Toch maar een rondje gaan lopen over het mooie landgoed, terwijl ik letterlijk de sneeuw voor de zon zag verdwijnen. Hieronder een paar fotootjes uit Almere en Baarn.

Workshop bosfotografie

Al enige tijd zag ik de mooiste foto’s van bossen en landgoederen langskomen op social media, imposant grote bomen, indrukwekkende lanen, allen verguld in warme herfsttinten. De één nog mooier bewerkt dan de ander, mystiek, mysterieus, in de mist of vol zonnestralen. Bomen fotograferen, ik vind het best een uitdaging. De juiste compositie vinden, spelen met lijnen.de voorgrond, het licht. Al vaker zag ik de workshop bosfotografie gegeven door Martin Podt en Edwin Mooijaart voorbij komen en steeds leek hij vol. Ik liet me op de reservelijst zetten en eigenlijk kreeg ik binnen twee weken een e-mail met de mededeling dat er een extra workshop werd ingepland. Zo stapte ik op 11 november in alle vroegte in de auto om op tijd in Lochem te zijn, alwaar we na een korte introductie het landgoed Ampsen gingen fotograferen. Het weer zat mee, geen regen gelukkig. De tijd vloog redelijk snel voorbij en voor we het doorhadden was het tijd voor een lunch. Daarna hebben zowel Martin als Edwin hun workflow in Lightroom en Photoshop lieten zien. Hier was het me met name om te doen. Hoe krijgen zij die plaatjes zo mooi dromerig, mystiek. Uiteindelijk geef je het toch je eigen sausje, maar ik heb er weer zeker dingen van op gestoken. Fijne begeleiding tijdens de workshop, aan te bevelen mocht je je eens in bosfotografie willen verdiepen. Hieronder wat resultaten.

Muiderslot

Als stads- en landschapsfotograaf ofwel buitenfotograaf, ben je voortdurend bezig met het weer. Gaat het regenenen, hoe is de bewolking, hoe laat gaat de zon op en wanneer weer onder, wat zijn de prognoses? En inmiddels heb ik ook wel geleerd dat je je door slecht weer niet moet laten afschrikken. Het afgelopen weekend had ik geheel aan mijzelf en ik had me voorgenomen er alles uit te halen qua tijd om te fotograferen. Vroeg opstaan voor het vastleggen van de zonsopkomst ergens in de polder tot en met het fotograferen in de stad tijdens het blauwe uurtje. De plannen bleven beperkt tot een middag waarin we het godzijdank een paar uur droog hielden. De rest van de tijd kwam het met bakken uit de lucht alsof het het tekort aan regenwater van de afgelopen tijd in één dag wilde compenseren. De prachtige wolkenluchten en de kans op flinke buien deden me beslissen in de buurt te blijven en het Muiderslot te bezoeken. Deze stond nog op mijn ‘lijstje’ en mocht het losbreken dan kon ik het kasteel in vluchten. Het is er jammer genoeg niet toegestaan een statief te gebruiken, ik gebruik namelijk nogal graag langere sluitertijden voor dynamiek in de lucht of om mensen uit beeld te laten ‘verdwijnen’. Achteraf heb ik deze niet echt nodig gehad, de wolken zijn goed zoals ze zijn en met wat geduld vond ik vanzelf een moment waarbij een ieder uit mijn zoeker was verdwenen. Ik had het in geen jaren een bezoek gebracht en in mijn herinnering was de oppervlakte van vooral de tuinen eromheen veel groter dan wat bleek. Een stukje geschiedenis. Het kasteel is een waterburcht en werd rond 1280 gebouwd door graaf Floris V. Anders wordt beweerd dat het kasteel er al stond en graaf Floris het slechts heeft gekocht. In 1280 stichtte hij in ieder geval het plaatsje Muiden. In 1296 werd hij tijdens een valkenjacht gevangen genomen en vastgezet in het kasteel door de edellieden Gijsbrecht IV van Amstel en Herman van Woerden. Bij een ontsnappingspoging werd Floris door 22 messteken om het leven gebracht door Gerard van Velsen. Het kasteel raakte verwoest en is rond 1370 op dezelfde plaats met dezelfde plattegrond weer opgebouwd door graaf Albrecht van Beieren. In 1577 (tijdens de 80-jarige oorlog) werd het slot ingenomen door Willem van Oranje. In de 17e eeuw werd het kasteel bewoond door P.C. Hooft die het als een soort vakantieoord ter beschikking stelde aan zijn vrienden zoals o.a. Vondel, Constantijn Huygens, Vossius, Roemer Visscher. Na de dood van Hooft raakte het kasteel in verval, vanaf 1795 werd het slot niet meer bewoond. In 1825 werd het ter sloop te koop aangeboden, maar na vele oproepen aan koning Willem I werd de verkoop verhinderd. Het Ministerie van Oorlog gebruikte het destijds als opslagplaats en droeg het over aan het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Pas in 1895 is begonnen met de restauratie olv Pierre Cuypers, de tweede restauratie vond plaats vanaf 1956. Het laatste herstel vond plaats in 1999 en dient als Rijksmuseum. Om het kasteel liggen kruiden- en moestuinen en is een pruimenboomgaard geplant.

Het “Bos van Anno”

DAG 1

Na een kleine twee uur rijden kwam ik aan in Klazienaveen bij ‘Het bos van Anno’. Gevonden via Google liet het me niet meer los en dit leek mij de uitgelezen plek om een zeer bewogen jaar voor mij op een gepaste en spirituele manier af te sluiten en me open te stellen voor wat komen gaat in de toekomst, wat dat ook moge zijn. Anno en Gisela hebben hier in Drenthe een oase van rust weten te realiseren, een waar paradijs waar je even de hele wereld achter je kunt laten. Anno heeft het houten ecologisch huis waarin zij wonen zelf gebouwd en vele mooie en magische plekjes gecreëerd op de 1 hectare grond die ze bezitten. Dit warme liefdevolle stel biedt diverse behandelingen, rituelen en retraites aan, waarvan ik voor een zgn. ‘Eigen-Wijze’ retraite heb gekozen, die ik zal aanvullen met een zweethutceremonie.

Veel tijd had ik niet nodig om te landen in dit paradijs. Ik werd warm ontvangen door Gisela en zij heeft me direct een rondleiding over het terrein gegeven.  Bij een  ‘Eigen-Wijze’ retraite kies je ervoor om óf een tent op te zetten ergens in het bos, óf te logeren in de prikkelarme, cosy en comfortabele boshut. Voor dat laatste heb ik gekozen. Ik ben de enige gast. Dat betekent dat het gehele bos, maar ook de zonneweide, de natuurvijver om in te zwemmen -of om af te koelen na het gebruik van de sauna-, de sauna en de vuurplaats zomaar vijf dagen helemaal even van mij alleen is. Ik kan gebruik maken van een buitentoilet en een regendouche.

Zonneweide
Zonneweide
Buitentoilet
Zonneweide
Natuurvijver en Sauna

Een ‘Eigen-Wijze’ retraite betekent dat ik zelf mijn retraite vormgeef, waarbij ik ervoor kies helemaal alleen op mijzelf te zijn, maar ook gebruik kan maken van één van de behandelingen die zij aanbieden, mits de gelegenheid daar voor is. Natuurlijk is een behandeling vooraf te boeken. Iedere plek op dit terrein is magisch. Het enige dat je hoort zijn vogels, soms het blaffen van een hond in de verte, maar voor de rest helemaal niets. Natuur en eenvoud was precies wat ik wenste en ik realiseer me dat dit de grootste rijkdom is. Vijf dagen lang één met de natuur, naakt, op blote voeten, stilte, zijn, voelen. Alle secundaire levensbehoeften als internet, telefoon vallen zonder moeite weg. Zo één zijn met de natuur vraagt wel om een regelmatige check op teken (ik heb er twee van mijn lijf verwijderd) en de muggen hebben aan mij een feestmaal gehad. Er is naar me geluisterd. Alles dat ik wenste was back to basic and here I am….dank U!

DAG 2

Ik neem je mee naar de blokhut. Een episch plekje omgeven door alleen maar bomen. Inmiddels heb ik de eerste nacht gemaakt en werd half 7 uitgeslapen wakker. Wanneer ik wakker wordt en naar buiten kijk zie ik een vogelhuisje waar een koolmees af en aan vliegt. Links daarvan staat een boom waar een specht voortdurend zijn jongen komt voeden.

De boshut

Ik schenk wat water uit de jerrycan in de waterkoker en naast de hut kan ik salie of munt plukken zodat ik verse thee kan zetten. Het is nog fris en de zon wordt gefilterd door de bomen. Mijn camera heb ik op statief gezet in een poging de specht en de koolmees vast te leggen. Vooral de koolmees laat zich maar moeilijk ‘vangen’, hij is razendsnel. Het belooft een warme dag te worden. Ik doe wat yogaoefeningen en mediteer wat. Een hele dag voor mezelf alleen ligt voor me, een dag van bezinning.

Gedurende de dag merk ik dat ik nog regelmatig in mijn hoofd zit. Stiekem maak ik me toch wat zenuwachtig voor de zweethutceremonie die de volgende dag zal plaatsvinden. Angst voor het onbekende, bang misschien voor de confrontatie met emoties of blokkades en hoe ik daarop reageer. Uit de mind, ik laat het weer los en kijk er ook weer naar uit.

Halverwege de middag besluit ik de houtkachel aan te steken om de sauna op te warmen. Na twee sessies, lekker zwemmen in de vijver en afgespoeld te zijn onder de regendouche ga ik lunchen in mijn hut. Daarna hang ik een hangmat op. Gedachten komen en gaan. Ik denk zo af en toe aan thuis en hoe het daar zou gaan en laat ook dat weer los. Steeds makkelijker vind ik mijn ontspanning.

In de avond besluit ik naar de vuurplaats te gaan en mijn eigen kampvuur te stoken. Daar zit ik op dat magische plekje om mijn vuur, alleen in een lege kring. Gedachten vullen de stilte en worden omgezet naar gevoel. Zoveel geleerd het afgelopen jaar. Het leven niet te serieus te nemen, mijn plek te durven innemen in deze harde wereld, er te mogen zijn in plaats van me altijd tot een ‘last’ voor een ander te voelen. Ik maak wat notities op kleine stukjes papier, schrijf een aantal dingen op die me niet meer dienen, maak er propjes van en gooi ze in het vuur. Mijmer wat over de toekomst en de blokkades die ik herken. Even zet ik een chill muziekje aan en vrijwel gelijk weer uit, want niets klinkt chiller dan een bos vol vogels. Ik besef me wat een prachtige dag en wat een prachtig moment het is.

Vuurplaats

DAG 3

Een nieuwe dag breekt aan. Opnieuw vroeg wakker, half 7. Ik heb gisteren het vuur laten doven en lag rond half 11 op bed. De buitenlucht maakt je verzadigd moe. De weersvoorspellingen voor vandaag kondigen wat regen of onweer aan, de dag van de zweethutceremonie. Ik voel me er rustiger onder dan gister, maar een tikkie zenuwachtig ben ik wel. Ik laat het over me heenkomen.

Zweethut

De zweethutceremonie

Rond half 10 verzamelden de deelnemers van de zweethut zich in het huis van Anno en Gisela. Na een korte uitleg over hoe de dag eruit zou gaan zien, landden we allemaal even met een korte meditatie en stelden we ons aan elkaar voor. Hoe zit je er bij, wat verwacht je, ben je gespannen of opgetogen… Totaal waren we met 8 personen, naar mijn idee een mooi aantal, drie vrouwen en vijf mannen. De taken werden verdeeld.

Er gaat een hele voorbereiding aan vooraf, zo moet er hout worden verzameld en gehakt, moet het gras in de zweethut geknipt worden, worden er basaltstenen gehaald, flessen met saliewater gevuld en wordt de hut overdekt met dekens en een zwaar zeil. Na het knippen van het gras heb ik me laten instrueren hoe je hout hakt en de blaren stonden rap in mijn hand. Nadat alles gereed was bouwden we de vuurplaats op met hout. We pakten allemaal een basaltsteen, hielden deze tegen de aarde, voor het hart, richtten het naar de hemel en terug naar ons hart en voelden wat de steen wilde vertellen. Vervolgens legde je de steen op de houtstapel met een intentie; liefde, wijsheid, intuïtie, vrede, dieren, de groep, etc. Zo legden we 3 á 4 stenen per persoon op de stapel. Daarna staken vier van ons het vuur aan, elk aan een windrichting, zuid, west, noord en oost. De verbinding met de groep was (al) gemaakt. Het vuur laaide op en het was tijd om naar binnen te keren. Wat heb jij nodig tijdens deze ceremonie, wat wil je loslaten? Intussen konden we gebedsbuideltjes maken om deze in de hut te hangen. Een kleine notitie (gebed) leg je in een lapje stof, doet er wat tabak bij en vouwt het dicht tot een buideltje en hangt hem op in de hut. 

Het duurt even voor de basaltstenen goed heet zijn, maar eenmaal zover gaan we één voor één de hut in. Als eerste Gisela, de watervrouw die zorgt voor de opgieting van water op de stenen. Voor je de hut binnengaat loop je er eerst een rondje omheen in de richting van de klok en word je door Anno, de vuurman gereinigd met salie. Als iedereen in de hut zit worden de stenen binnen gedragen. Prachtig rood fonkelend worden ze in de vuurput gedirigeerd. Dan sluit de deur en is het aardedonker, er is geen besef van tijd of ruimte. Het krachtdier deze ceremonie was de kikker. De kikker staat voor intuïtie. Een kikker volgt altijd feilloos zijn intuïtie, een kikker komt ook ieder jaar terug op dezelfde plek om te paren en eitjes te leggen. In hoeverre volg jij je intuïtie? Luister je altijd naar je intuïtie? Voor diegene die wat willen delen is er de gelegenheid. Je spreekt je uit en sluit af met Aho (voor mannen) of Ahe (voor vrouwen). Iedereen weet dan dat je uitgesproken bent en geeft antwoord met een Aho of Ahe om te laten blijken dat je gehoord bent. Soms wordt er een lied gezongen of geneuried en als niemand meer iets heeft toe te voegen wordt er op de drum geslagen en eindigt in dit geval de eerste ronde. De deur gaat open en je kunt naar buiten. Hierna zullen nog drie ronden volgen.

Ja het is heet in de zweethut. Bloed en bloedheet. Soms is het vechten tegen de hitte, anderzijds omarm je het. Soms komt er weerstand boven en ben je geneigd de hut te verlaten, maar dan komt het doorzettingsvermogen om de hoek kijken, niet te verwarren met wilskracht. Waarom voel ik die weerstand, kan ik daar niet doorheen? Doorademen. Iedere keer dat je in de zweethut bent is het hard werken voor je lijf, het is telkens alsof je koorts hebt. Ik hoor het pompen van mijn hart in mijn rechteroor. Eenmaal buiten lijk ik duizelig. Heerlijk liggen in het gras, starend naar de hemel. Dampen en afkoelen, saliewater drinken. Na een paar minuten een duik in de vijver en afspoelen onder de koude regendouche. Er ontstaat een enorm gevoel van vrede en eenheid, er wordt geknuffeld. Zo mooi om iedereen te zien in zijn of haar kwetsbaarheid en openheid. Zo volgen er nog drie ronden.

Na de derde ronde begint het te regenen. Dikke zware regendruppels vallen op onze naakte lichamen om het vuur, Iedereen is vuil van aarde en gras. Alles voelt zo puur. Na de vierde ronde merkte je dat de moeheid toesloeg. Niet alleen het fysieke lichaam heeft hard moeten werken. Je koelt snel af. Nadat we allemaal een beetje waren bijgekomen, ruimden we gezamenlijk alles weer op. Het zeil en de dekens werden opgevouwen en met de kruiwagen naar de loods gebracht waar ze werden uitgehangen, er gaan gauw zo’n 20 a 30 dekens over de hut. Daarna hebben we heerlijk met elkaar gegeten. Iedereen had iets lekkers meegebracht, het was goed te merken dat men moe was. Na het eten ging iedereen naar huis, een van de dames bleef slapen. We lagen allemaal vroeg op bed.

DAG 4

Vanochtend samen ontbeten met Anno, Gisela, Bjorn (hun zoon) en Katheleen (uit Haarlem). We zijn allemaal zo’n beetje aan het woord geweest en het is interessant om te horen waar een ieder staat en dat met je te willen delen. Ik zou Anno en Gisela wel beter willen leren kennen, ik ben benieuwd naar hun verhalen. Na het ontbijt werd Bjorn op de trein gezet en namen Anno en ik vast afscheid. We zouden elkaar niet meer zien voor mijn vertrek de volgende dag. Een paar dikke hugs van de knuffelkoning als afscheid. Ik heb sterk het gevoel hier weer terug te komen, met of zonder zweethut. Er zijn nogal wat behandelingen die ik zou willen ondergaan en daarnaast lijkt een blotevoetenwandeling me fantastisch. Zo af en toe denk ik aan thuis en hoe fijn het ook weer is om Antal weer te zien, ik moet ook zeggen dat ik hier wel heel erg geniet.

 

Na het afscheid ben ik naar de hut gegaan. Het weer is vandaag wat wisselend. Ik heb de sauna weer opgestookt en ben gaan zwemmen. Het is bijna onbeschrijflijk hoe het voelt om hier te zijn. In mijn ‘eigen’ bos, weer helemaal alleen. Overal waar ik om me heen kijk is het groen. Ik ga de vogels missen en de rust. De uurtjes glijden aan me voorbij, ik lees een boek, hang in een hangmat of plons in de vijver. Het is volledig Zen. Even hoor ik een vliegtuig overkomen en ik wil me geen voorstelling maken van de hectiek en dynamiek van zo’n volgepropte herrietube. De avond is al lang ingevallen en aan de roze gekleurde lucht die door de bomen haar licht laat vallen kan ik zien dat het een mooie zonsondergang moet zijn, zo een die je moet vastleggen. Het begint te schemeren en ik ga naar binnen, mijn spullen pakken voor morgen.

Wat hebben de laatste dagen me gebracht. Misschien had ik verwacht heel heel diep te gaan en geconfronteerd te worden met overgebleven stukjes troep die nog opgeruimd moesten worden. Eigenlijk is het heel rustig gebleven. Ik heb ook niet voor niets zo hard aan mezelf gewerkt het afgelopen jaar. Daarbij hou ik enorm van de stilte en van alleen zijn.Ik stel mezelf opnieuw voor om hier weer terug te komen.Het weer had ik erg mee, zou het alsmaar regenen of koud zijn, dan zal het plaatje vast een stuk minder aangenaam zijn. Naast de heerlijke rust en stilte heeft het hele proces van hier zijn me goed gedaan. Om bezig te zijn de sauna warm stoken, koud douchen, in de vijver zwemmen, het naakt zijn en op blote voeten lopen, houthakken en vuur stoken, het ermee bezig zijn is geweldig. Het was heerlijk om met niemand rekening te hoeven houden, met niemand te hoeven kletsen, geen prikkels of ruis te ervaren.

DAG 5

Half 6 en ik word uitgeslapen wakker. De goudgele zon schijnt door het raam naar binnen. Ik wil hier niet meer weg is het eerste dat door mijn hoofd gaat. Ik ben hier nog niet klaar. Ik neem een warme douche in de badkamer van het huis. Dat was wel weer eens lekker, bovendien was ik verkleumd. Mijn spullen zijn gepakt en even nog ga ik terug in bed met een kop koffie. Ik observeer de vogels en hun gedrag, zij letten op mij.

Het werd tijd om te gaan. Ik ben het hele terrein nog even over gelopen en heb van alle magische plekjes afscheid genomen en tot ziens gezegd. Deze plek, mijn hut, de lieve mensen, ze hebben een plekje in mijn hart. Ik knuffel Gisela gedag en zeg dat ik terugkom.

Ze opent het hek voor me en ik rij zwaaiend de lange oprit af.